Waarschuwing: dit verhaal bevat grote hoeveelheden poep, pies en andere onderbroekenhumor. Als je zo'n stijve hark bent die daar de kriebels van krijgt, klik dan op het kruisje in de rechterbovenhoek.
Poepen. Een bruine trui breien. Nelson Mandela bevrijden. Uit de broek braken. Iedereen doet het, maar niemand spreekt erover. Vreemd, want meestal als mensen iets fijn vinden blazen ze om het hoogst van de toren. Over sex wordt constant opgeschept en gepocht, maar over poepen schept niemand op. 'Ik heb gisteren drie wijven genaaid!' 'Oh ja? Nou, ik heb een bolus van 1,5 kilo gelegd!' Hoor je nooit.
En toch denk ik dat poepen naast sex het meest bevredigende gevoel ter wereld is. Zo niet bevredigender. Denk je eens in: je zit in de trein van Schagen naar Maastricht, een tochtje van ruim 3,5 uur. Als je bij Castricum bent voel je je onderbuik samentrekken en gorgelen, tekenen dat je ontbijt het lichaam wil verlaten. Maar geen haar op je hoofd die eraan denkt om op die ranzige wc's te gaan zitten. Microbiologen hebben immers de tijd van hun leven daar, geef ze een petrischaaltje en een microscoop en ze zijn zoet. No way in hell dat jij je zachte Nivea-billetjes daaraan blootstelt (letterlijk). Dus houd je het op. De hele tijd. De buikpijn wordt ondraaglijk bij Eindhoven, maar je zet door. In Maastricht sprint je als een gek naar je huis. Je plant jezelf op de pot en laat je helemaal gaan. Vier uur aan opgekropte smurrie wordt losgelaten op de wereld. Probeer me dan maar eens te zeggen dat je liever een orgasme had.
(Mensen die beiden combineren worden buiten beschouwing gelaten en worden vriendelijk verzocht op het kruisje te klikken.)
Poepen geeft verlossing. Alle spanning valt van je af, je hoeft je billen niet meer angstvallig samen te knijpen. Je voelt je beter, alsof je een paar kilo lichter bent geworden. Nog meer dan bij meditatie word je één met jezelf.
Ik maak er zelf altijd een moment van. Ik neem een goed boek mee, doe de verwarming wat hoger en neem er lekker de tijd voor. Soms neem ik er een wijntje bij, soms wat chips. Laat me je zeggen, eten tijdens het poepen is zelfverrijking op een nieuw level. Je eet een hap, slikt door en meteen daarna brei je een mooie bruine trui. Je voelt je onderdeel van dekringspier kringloop van het eten.
Ik maak er zelf altijd een moment van. Ik neem een goed boek mee, doe de verwarming wat hoger en neem er lekker de tijd voor. Soms neem ik er een wijntje bij, soms wat chips. Laat me je zeggen, eten tijdens het poepen is zelfverrijking op een nieuw level. Je eet een hap, slikt door en meteen daarna brei je een mooie bruine trui. Je voelt je onderdeel van de
En na afloop kijk ik even naar mijn excrementen. Want Hans Teeuwen zei het al: 'altijd doen! Want stel, je kijkt en het is in één keer blauw, wat dan?' Dus, altijd even koekeloeren naar je Zeeuwse bolus. En neem lekker de tijd. Poepen is jouw moment, niemand anders doet mee en niemand zal je kritiek geven. Zorg er voor dat alle konijntjes het holletje hebben verlaten, dan hoef je niet meer terug.
Dus, nu weet je het. Praat eens wat vaker over poepen. Zeg eens tegen je vrienden 'Tjonge, ik heb me net toch een partij lekker gepoept.' In de hedendaagse maatschappij hebben we steeds minder rust. Daarom raad ik iedereen aan om minstens één keer per dag goed te poepen en helemaal tot rust te komen. Dus denk daaraan de volgende keer dat je op de pot zit, en laat je even helemaal gaan.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten