Verraad!!

‘Kom jij nou uit Brabant of niet!’ werd me toegebeten toen ik een eerlijk antwoord gaf op de vraag die me zojuist gesteld was. Nee, ik kwam niet uit Breda, uit Amsterdam. Op het moment van spreken, ruim zeven jaar geleden, zat Brabant nog lang niet in mijn hart en was ik nog een echte Amsterdammer. En Ajacied. De vraag die mij gesteld werd was dan ook ‘Ben je voor NAC of een andere club?’

Ruim zes jaar lang was het Ajax dit, Ajax dat, Ajax zus, Ajax zo bij mij. Want in die periode was Ajax nog geweldig, wonnen ze alles, speelden geweldig en hadden de beste spelers. Ibrahimovic, Mido (voor hij vadsig werdt), Van Der Vaart, Sneijder, Maxwell…de hele kliek. Dat het landskampioenschap sinds 2002 niet gewonnen was…detail. Ajax speelde het best van iedereen. Stekelenburg was toen de tweede doelman. Ik vond dat hij het beter deed dan Bogdan Lobont.
Zo ging het tot ongeveer vijf jaar geleden. Misschien was het de invloed van mijn vrienden die allemaal niet van voetbal houden, misschien kwam het doordat ik al een paar jaar van voetbal af was (misschien dat dat een eigen verhaal krijgt) maar Ajax deed me niks meer. Ik bleef de eredivisie wel een beetje volgen maar echt hardcore niet meer.

Tot vorig jaar. En ik weet exact waarom. Elke zondag, als mijn vriendin teruggaat naar Velp kom ik bij haar om haar weg te brengen. Meestal ben ik dan zo rond zeven uur daar, als ik er al niet was, en dan zit haar vader altijd eredivisievoetbal te kijken. En als Feyenoord dan zo fantastisch slecht speelt ga je het volgen. En dan ga je meeleven, wil je alles verder weten en voor je het weet zit je er middenin en hoop je dat Ajax de volgende wedstrijd wint en dat Roda JC Feyenoord inmaakt.

Ik ben nu dus een dubbele verrader. Driedubbel zelfs. Ik keerde voetbal de rug toe en ik ging weer terug naar pro-voetbal. Maar het meest ben ik een Ajacied in Breda. En voel ik me daardoor bedreigd? Nee, die NAC-ers kunnen me geen hol schelen. Haters gonna hate, ik ben een Amsterdammer, Ajacied en ik ben trots.